Nabzım o kadar hızlı atıyordu ki neye uğradığımı şaşırdım. Bu atan benim kalbim mi? Hala nefes alıyor muyum? Ruhum vefat etmiş gibiydi. Şimdi neleri kaybettik diye düşünüyorum da, o  kadar anlamlı kayıplar verdik ki toparlaması güç olacak. Bir çok şey gitti. Geriye yalnızca yokluğuna alışmak kaldı.
 
Tam da bunları yazarken iki satır döküldü yüreğimden;
 
“Onca şeye rağmen yine gelse yine severim
Ben onu sevmeyi sevdim”